Wynosimy.pl › Blog

Zagracone mieszkanie: jak zacząć, kiedy rzeczy zajęły każdy kąt

Mieszkanie zapchane po sufit nie zapełniło się w miesiąc i w jeden weekend też się go nie odgruzuje. Najwięcej zależy od pierwszych kroków: od rozmowy z osobą, która tam mieszka, od wolnego przejścia do drzwi i od tego, który pokój pójdzie na pierwszy ogień. Opisujemy, jak to zwykle wygląda w praktyce i kiedy ekipa z autem ma więcej sensu niż kolejne worki znoszone po pracy.

Najpierw rozmowa, dopiero potem worki

Gdy w mieszkaniu żyje mama, ojciec albo brat, porządki bez jego zgody zwykle kończą się kłótnią i nowym stosem po kilku miesiącach.

Ktoś, kto latami odkładał rzeczy, prawie zawsze ma do nich powód. Gazety „bo tam był artykuł”, słoiki „bo się przydadzą”, trzeci odkurzacz „bo tylko trzeba wymienić szczotkę”. Z boku wygląda to na bałagan, dla tej osoby to zapas, pamięć albo poczucie bezpieczeństwa. Wyrzucanie czegokolwiek za jej plecami podkopuje zaufanie i sprawia, że przy następnej próbie drzwi zostaną zamknięte.

Lepiej zacząć od tego, na czym zależy samemu mieszkańcowi. Może chce znowu gotować w kuchni, zaprosić wnuki albo bez strachu przejść nocą do łazienki. Taki cel łatwiej przyjąć niż hasło „trzeba tu wszystko wywalić”. Pytaj, zamiast oceniać. Zamiast „po co ci to?” spróbuj „gdzie chcesz to trzymać?”.

Pomaga też jasna umowa na start. Na przykład: te trzy kartony w szafie zostają nietknięte, w kuchni decyduje mama, a stare gazety z przedpokoju wychodzą bez dyskusji. Krótsze sesje, godzina albo dwie, męczą mniej niż cały dzień przekopywania się przez stosy.

Bywa, że gromadzenie wraca mimo kolejnych porządków, a samo oddanie jednej rzeczy wywołuje silny lęk albo złość. Wtedy dobrze, żeby ta osoba porozmawiała z lekarzem rodzinnym albo psychologiem. Nie chodzi o przyklejanie etykiety, tylko o to, żeby po opróżnieniu mieszkanie nie zapełniło się od nowa. Taką rozmowę lepiej zaproponować spokojnie, w innym dniu niż wielkie sprzątanie.

Obchód mieszkania i podstawowe bezpieczeństwo

Zanim zniknie pierwszy worek, obejrzyj całe mieszkanie i sprawdź, co może zrobić komuś krzywdę.

Przejdź przez wszystkie pomieszczenia z telefonem i zrób zdjęcia każdego kąta. Przydadzą się do planowania, do rozmowy z rodzeństwem i do wyceny, jeśli zdecydujesz się wezwać firmę. Przy okazji zobaczysz, gdzie da się wejść, a gdzie stosy stoją pod sam sufit.

Na co patrzeć przy pierwszym obchodzie:

• czy drzwi wejściowe otwierają się do końca i czy da się nimi szybko wyjść;
• czy jest dostęp do kuchenki, zaworu wody, licznika i skrzynki z bezpiecznikami;
• czy pod papierami nie leżą przedłużacze i rozgałęźniki, a obok nich grzejnik albo lampa;
• czy wysokie sterty książek i kartonów nie stoją krzywo, gotowe się zsunąć;
• co jest w lodówce, szafkach kuchennych i reklamówkach z jedzeniem.

Do pracy w takim mieszkaniu przydają się grube rękawice robocze, maseczka, ubranie z długim rękawem i zamknięte buty. Przy wąskich przejściach nie pracuj w pojedynkę, bo przewrócony regał potrafi zablokować drogę. Jeśli czujesz gaz, nie zapalaj światła, wyjdź i dzwoń na pogotowie gazowe pod numer 992.

Karaluchy, pluskwy albo gryzonie to sygnał, żeby najpierw wezwać firmę od dezynsekcji lub deratyzacji. My zajmujemy się wynoszeniem rzeczy i odpadów. Nie dezynfekujemy, nie ozonujemy i nie usuwamy śladów biologicznych, bo do tego potrzebny jest inny sprzęt i inne uprawnienia.

Kolejność: od drzwi w głąb mieszkania

Pokoje porządkuje się w kolejności, która jak najszybciej przywraca mieszkaniu podstawowe funkcje.

Na początek przedpokój. To droga ucieczki na wypadek pożaru i trasa, którą będzie wychodzić każdy worek. Dopóki w przedpokoju stoją kartony, każda kolejna godzina pracy kosztuje dwa razy więcej wysiłku.

Potem kuchnia i łazienka. Działająca kuchenka, czysty zlew i dostęp do wanny zmieniają codzienność mieszkańca najbardziej, a przy okazji to tam najczęściej leżą rzeczy, które się psują: jedzenie, chemia, mokre ręczniki. Trzecie w kolejce jest miejsce do spania. Łóżko, na którym da się wyciągnąć nogi, i wolne przejście od łóżka do toalety.

Pokoje, które od lat służą za magazyn, zostaw na koniec. Podobnie balkon i piwnica. Tam zwykle leżą rzeczy, o których nikt już nie pamięta, więc decyzje zapadają szybciej.

W samym pomieszczeniu pracuj odcinkami: jedna półka, jeden róg, jedna szafka. Na podłodze w przedpokoju albo na klatce (jeśli sąsiedzi nie protestują) wydziel cztery miejsca: zostaje, do oddania, do wyrzucenia i „nie wiem”. Rzeczy z ostatniej grupy trafiają do jednego kartonu z datą na boku. Jeśli po trzech miesiącach nikt go nie otworzył, odpowiedź jest raczej jasna.

Gdy worków przybywa szybciej, niż da się je wynosić do altany śmietnikowej, pomoże jednorazowy odbiór śmieci z mieszkania w Toruniu albo w okolicy, zamiast upychania wszystkiego w pojemnikach przy bloku.

Papiery, ubrania, sprzęty i jedzenie

Każda grupa rzeczy ma inną drogę i inne pułapki.

Papiery zostaw sobie na spokojne popołudnie i przejrzyj je kartka po kartce, przynajmniej teczki, segregatory i koperty. W stosach gazet zdarzają się listy z banku, umowy, akty, polisy, a czasem koperta z gotówką odłożoną „na czarną godzinę”. Dopiero przejrzane gazety i ulotki idą na makulaturę.

Ubrania w dobrym stanie można oddać znajomym, do kontenerów na odzież albo do PSZOK, bo punkty w Toruniu, Chełmży, Gniewkowie, gminie Lubicz i Służewie przyjmują tekstylia. Odzież zawilgoconą, z plamami pleśni czy zapachem stęchlizny trudno komukolwiek przekazać, więc jedzie jako odpad.

Zepsute czajniki, radia, suszarki i telewizory to elektroodpady. Nie wrzuca się ich do worka ze zmieszanymi, tylko oddaje do PSZOK albo przy zakupie nowego sprzętu w sklepie. Lodówkę przed wyniesieniem trzeba opróżnić i rozmrozić, bo w zagraconym mieszkaniu często od dawna nikt jej nie otwierał.

Przeterminowane jedzenie wyrzucaj od razu, w szczelnych workach, i wynoś na bieżąco. Słoiki z przetworami sprzed lat opróżnij, zanim szkło trafi do pojemnika. To mało przyjemna robota, ale nie da się jej przeskoczyć.

Meble to osobny temat. Rozpadające się szafy, poplamione wersalki i fotele, w których mieszkały myszy, nadają się już tylko do wywozu. Jeśli nie chcesz czekać do gminnej zbiórki gabarytów, zamów wywóz zużytych mebli z Chełmży czy z innej miejscowości w okolicy Torunia.

Podział ról w rodzinie i plan na kilka dni

Jeden zryw w sobotę rzadko wystarcza, za to rozpisany plan i jasne role oszczędzają nerwów.

Ustalcie, kto z rodziny prowadzi całą sprawę. Jedna osoba rozmawia z mieszkańcem, zbiera decyzje i umawia terminy, reszta pomaga w konkretnych dniach. Kiedy każde z rodzeństwa przychodzi z innym pomysłem, mieszkaniec szybko się gubi i zaczyna bronić wszystkiego naraz.

Rozpisz porządki na kilka podejść. Pierwszego dnia przedpokój i droga do kuchni, następnego kuchnia z lodówką, potem łazienka. Między podejściami zostaw dzień przerwy, bo segregowanie cudzych rzeczy męczy bardziej, niż się wydaje, i to głównie głowę, a nie ręce.

Zapisujcie, co już zniknęło i dokąd poszło. Lista w telefonie wystarczy: dwa worki ubrań do kontenera, radio i czajnik do PSZOK, fotel do sąsiada z trzeciego piętra. Gdy mieszkaniec zapyta za tydzień o swój termos, łatwiej odpowiedzieć konkretnie niż wzruszyć ramionami. Taka lista uspokaja też rodzeństwo, które nie mogło przyjechać.

Kiedy wezwać firmę zamiast walczyć samemu

Samodzielne porządki mają granice: czasu, sił i możliwości transportu.

Rodzina zwykle sprząta sama przez kilka weekendów, aż zauważa, że postęp jest mniejszy niż przybywa zmęczenia. Ekipa ma sens, gdy:

• bliscy mieszkają daleko i przyjeżdżają raz na miesiąc;
• mieszkanie ma zostać sprzedane, wynajęte albo zwrócone spółdzielni w określonym terminie;
• mieszkaniec przeniósł się do rodziny, do opiekunki albo do domu opieki;
• worków jest kilkadziesiąt, a nie ma auta ani windy;
• w pokojach stoją ciężkie meble, które trzeba rozkręcić, żeby przeszły przez drzwi.

Przy opróżnianiu mieszkania w Toruniu wynosimy rzeczy z każdego piętra, rozkręcamy meble, segregujemy to, co da się przekazać do przetworzenia, i zamiatamy po sobie. Rzeczy, które mają zostać, rodzina może oznaczyć kartkami albo zebrać w jednym pokoju. Jeśli w trakcie pracy trafimy na dokumenty, zdjęcia czy pamiątki, odkładamy je na bok.

Mieszkanie po starszej osobie, która przeprowadziła się do bliskich, wygląda często tak samo jak to po kimś, kto zbierał rzeczy przez lata. Przy takim zleceniu pracujemy w tempie, które da rodzinie czas na decyzje, na przykład podczas opróżniania mieszkania po seniorze w Lubiczu Górnym.

Stały odbiór śmieci to zadanie gminy i tego nie przejmujemy. Zabieramy jednorazowo to, co się nagromadziło, czyli coś w rodzaju jednorazowego wywozu odpadów komunalnych z Gniewkowa czy innej miejscowości, gdy zwykłe pojemniki przy domu nie wystarczą.

Pierwsze tygodnie po opróżnieniu

Puste mieszkanie to dopiero połowa drogi, bo nawyki zostają na miejscu.

Kilka dni po porządkach odwiedź mieszkanie bez zapowiedzi „kontroli”. Po prostu wpadnij na herbatę. Zobaczysz, czy w przedpokoju znowu nie rośnie sterta reklamówek i czy kuchnia nadal działa. Uwagi rzucane od progu przynoszą odwrotny skutek, więc rozmawiaj o konkretach: gdzie stoi kosz, który dzień jest dniem wynoszenia śmieci, kto pomoże znieść worki.

Przydaje się mniejsza liczba schowków. Puste kartony, torby i skrzynki zostawione „na później” szybko znowu się zapełniają. Lepiej, żeby zniknęły razem z resztą.

Jeśli mieszkaniec jest samotny, czasem pomaga sąsiad, który zagląda raz w tygodniu, albo ośrodek pomocy społecznej w gminie, który może podpowiedzieć, jakie wsparcie domowe jest dostępne. Gdy mimo wszystko mieszkanie po pół roku wygląda jak przed porządkami, wróć do rozmowy o specjaliście. Bez wyrzutów, raczej z troską o to, żeby ten bliski człowiek nie został sam ze swoim problemem.